Դիլիջանն ինքնին արդեն բնության մեջ ապրելու զգացողություն է, բայց անտառային սրճարանը դա մի աստիճան ավելի խոր է տանում։ Մյասնիկյան փողոցի անտառապատ հատվածում թաքնված՝ սա այն վայրն է, որտեղ գալիս ես առավոտյան մառախուղի մեջ, պատվիրում ես տաք սուրճ կամ թեյ, ու հասկանում ես, որ ձեռքիդ բաժակով ու ծառերի միջով ֆիլտրվող լույսով շրջապատված, Երևանի բոլոր deadlines‑ները հանկարծ շատ հեռու են թվում։ Ինտերիերը ջերմ է ու բնական՝ փայտ, բույսեր, հանգիստ անկյուններ, շատ բնական լույս ու անտառ նայող պատուհաններ, որոնք ամռանն ու աշնանը գրեթե կախարդական են։ Mенюն պարզ է, բայց ազնիվ՝ specialty սուրճ, տեղական թեյեր՝ Դիլիջանի խոտաբույսերով, տնական ըմպելիքներ, թեթև խորտիկներ ու անուշեղեն, ամեն ինչ այն մասշտաբով, որ ուտելու, ոչ թե ցուցադրելու համար է։ Երեկոյան տեղը վերածվում է մեղմ բարի՝ անտառային ֆոնով, մեղմ երաժշտությամբ ու լույսերով, որ շատ ավելի հաճելի է, քան ցանկացած Երևանյան rooftop bar, պարզապես ուրիշ լոգիկայով ու ուրիշ ռիթմով։ Եթե Դիլիջանում ես ու ուզում ես մի տեղ, ուր կարող ես երկու ժամ նստել գիրք կարդալ, ֆոտո անել, կամ պարզապես ոչինչ չանել անտառի ձայների ֆոնին, սա հենց այն վայրն է։