Կոնդ Հաուս (The Kond House)
Խորոված, գինի և հին Երևանի մթնոլորտ՝ տանիքի տեռասի վրա
Կոնդի նեղ փողոցների մեջ թաքնված Կոնդ Հաուսը ավելի շատ նման է մտերիմների բակի հյուրասիրության, քան «պաշտոնական ռեստորանի»։ Մի քանի աստիճան բարձրանում ես, ու արդեն տանիքի տեռասի վրա ես՝ տակդ Կոնդի ծուռուն-մուռուն տներն են, քամուց ծածանվող լվացքը, իսկ հեռվում երևում են քաղաքի լույսերը․ հին Երևանի հյուսվածքը և ժամանակակից հարմարավետությունը մի կադրի մեջ:
Խոհանոցը լիովին տնային ու սատկեցնող կերակուրների մասին է․ ճիշտ ծխային կեղևով խոզի խորոված, տնային սասիջներ, սիգ կամ ստերլյադ՝ շամփուրով, խոշոր ափսեներով գյուղական կարտոֆիլ կանաչիներով, և թարմ աղցաններ՝ ինչպես օրինակ հունական կամ կեսար, որ դնում ես սեղանի մեջտեղում ու բոլորը կիսվում են իրար հետ։ Սա այն տեղն է, որտեղ պատվիրում ես խմորի ու մսի համախմբված set, հայկական կարմիր գինի կամ Նեգրոնի բարից, ու երեկոն ինքն իրեն երկարում է մինչև ուշ գիշեր:
Ներսում փոքր, հարմարավետ բարն է՝ սուրճով, դասական կոկտեյլներով և տանեցիք պատրաստած խմիչքներով, իսկ երեկոյան լույսերն ու երաժշտությունը տեռասին տալիս են փոքր party-ի զգացողություն՝ թաքնված փողոցներից վերևում։ Հեշտ է պատկերացնել, թե ինչպես ես այստեղ գալիս պարզապես մի sunset նկար անելու, հետո հերթով հասնում խորովածին, գինուն, դեսերտին ու մի ուժեղ nightcap-ի, ու հեռանում այն զգացողությամբ, որ բացահայտել ես Երևանի ամենամթնոլորտային անկյուններից մեկը, ոչ թե հերթական ստեղծված սրճարանը:
«Ուլիխանյան» ակումբ
Ջազ, գինի և ուշ գիշերվա live-set-եր Սայաթ-Նովայի վրա
Սայաթ-Նովա պողոտայի 7 հասցեի նկուղային սրահում թաքնված «Ուլիխանյան» ակումբը այն տեղերից է, ուր մտնում ես «մի բաժակ բան» խմելու, բայց հաճախ մնում ես մինչև վերջին անկորը։ Փոքր, աղյուսապատ, մտերմիկ սրահ է, բեմը բառացիորեն ձեռքիդ տակ, այնպես որ երբ սկսում են ջազ, ֆյուժն կամ էթնո-ջազ նվագել, քեզ ավելի շատ զգում ես private jam-session-ի մեջ, քան մեծ համերգին։
Բարը լուրջ է վերաբերվում խմիչքներին․ այստեղ կգտնես լավ գինիների ընտրանի հայկական կարմիր ու սպիտակ գինիներով, դասական կոկտեյլներ՝ Old Fashioned, Negroni, Dry Martini, ինչպես նաև հայկական կոնյակ՝ դանդաղ, ուշ գիշերվա համտեսի համար։ Այդ ամենը շատ բնական է զուգընթաց բեմի վրա նվագող ջազ քվարտետի հետ՝ մեկ բաժակ պահեստային կարմիր գինի, պարզ bar-snack, և այն պահը, երբ սաքսոֆոնի սոլոն լցնում է ամբողջ սրահը։
«Ուլիխանյան»-ում գրեթե ամեն երեկո live երաժշտություն կա՝ երկուշաբթիօրյա jam-session-ներից մինչև տոմսով concert-ներ ու mini-festival lineup-ներ, իսկ հանդիսատեսը խառնվածք է՝ երաժիշտներ, երևանցիներ և զբոսաշրջիկներ, որոնք ակումբը գտնում են «բերանացին»։ Եթե ուզում ես почувствовать Երևանի գիշերային կողմը առանց աղմկոտ night-club-երի, սա հենց այն sweet spot-ն է՝ մեղմ լույս, լավ ձայն, ուժեղ խմիչք և այն զգացողությունը, որ հայտնաբերել ես քաղաքի երաժշտական կյանքի փոքր, «երևակայելի» ստորգետնյա սիրտը։
Կորպուս Գաստրոբար (Corpous Gastrobar)
«Taste the paradise»՝ պրեմիում նախաճաշից մինչև ուշ երեկոյի կոկտեյլ
Կորպուս Գաստրոբարը Northern Avenue-ի վրա կանգնած այն վայրերից է, որտեղ կարելի է գալ թե՛ առավոտյան սուրճի ու նախաճաշի, թե՛ ուշ երեկոյան կոկտեյլի ու լավ երաժշտության համար։ Ներսում լուսավոր, ժամանակակից ինտերիեր է՝ մեծ պատուհաններով, փափուկ բազկաթոռներով և բաց բարով, այնպես որ մթնոլորտը միաժամանակ և՛ քաղաքային է, և՛ ջերմ, ու հարմար է թե՛ ընկերների հետ հավաքվելու, թե՛ date-ի համար։
Մենյուն սլայդվում է նախաճաշից մինչև ընթրիք․ առավոտյան կարող ես վերցնել Eggs Benedict սաղմոնով կամ Armenian Breakfast թարմ հացով, պանրով ու կանաչիներով, իսկ հետո անցնել միջերկրածովյան ութերի՝ տապակած calamari, թազա tuna tartare, truffle pasta կամ լավ պատրաստված beef carpaccio։ Դեսերտների բաժինն էլ է լուրջ՝ պանրիկներ մանգոյի սոուսով, чизкейк և այլ «կարտաչափեր», որոնք ծափահարման արժանի են հատկապես կափուչինոյի կողքին։
Բարը ունի ամբողջական wine list և սեփական cocktail culture․ էլեգանտ prosecco, լավ ընտրված կարմիր և սպիտակ գինիներ, ինչպես նաև հեղինակային կոկտեյլներ, որոնք հաճախ ներկայացնում են social media‑ում որպես «new drops»։ Երեկոյան, երբ Northern Avenue‑ի լույսերն են վառվում, ներսում միանում է մեղմ երաժշտություն, ու ամեն բաժակ ու ափսե դառնում են «Corpous night»‑ի մի մասնիկ՝ այնպիսի երեկո, որի վերջում քեզ արդեն բնական է զգալ, որ սա ոչ թե պատահական stop էր, այլ այն վայրերից, ուր կուզես վերադառնալ։
Ցաղկաձոր՝ դահուկ, ճոպանուղի և լեռնային մթնոլորտ
Ձմեռային սպորտ, ամառային view-եր և մեկ օր, որը միշտ երկարանում է
Ցաղկաձորը հենց այն տեղն է, որտեղ «եթե արդեն եկար ճոպանուղի, մի օրով չես պրծնի»։ Ձմռանը քաղաքը վերածվում է փոքր լեռնադահուկային resort-ի՝ փափուկ ձյուն, երկար թրեյսեր և ճոպանուղի, որը քեզ տանում է դեպի լեռան գագաթ՝ վերևից բացվող լայն պանորամայով։ Նույնիսկ եթե երբեք դահուկ չես քշել, միայն մեկ նստել ճոպանուղու վրա ու տեսնել, թե ինչպես է քաղաքը մնում ներքևում, արդեն բավարար է, որ հասկանաս՝ սա սովորական «քաղաքից դուրս» զբոսանք չէ, այլ փոքր լեռնային արկած։
Եթե արդեն դահուկ կամ snowboard գիտես, Ցաղկաձորը դառնում է քո playground-ը․ վարձակալում ես սարքավորումները տեղում, բարձրանում վերև, ու առաջին սահքից հետո մոռանում, թե քանի ժամ է անցել։ Սահնակներ, tubing, երեխաների համար հատուկ փոքր լանջեր՝ ամեն մեկն իր մակարդակին համապատասխան ատրակցիոն ունի, իսկ ամեն իջնելուց հետո կարելի է թաքնվել փոքր կոֆե-կետերում՝ горячий շոկոլադով կամ mulled wine-ով ձեռքիդ։ Կարճ ասած՝ «մի քիչ սահենք ու վերադառնանք» պլանը սովորաբար վերածվում է լիարժեք ձնային օրվա։
Ամռանը Ցաղկաձորը լրիվ ուրիշ դիմագիծ ունի․ նույն ճոպանուղին քեզ բարձրացնում է կանաչ լանջերի վրա, որտեղ մաքուր լեռնային օդն ու լռությունը փոխարինում են ձնային աղմուկին։ Վերևում կարելի է հանգիստ քայլել, լուսանկարել լեռների շարքը, անել փոքր պիկնիկ, կամ պարզապես նստել ու նայել, թե ինչպես է արևը շարժվում լանջերի վրա։ Իսկ երեկոյան, երբ քաղաքը մի քիչ սառչում է, գետնին ընկած տաքության հետ միասին մնում է միայն այն զգացողությունը, որ մի օրում հասցրել ես և՛ սահել, և՛ բարձրանալ, և՛ հանգստանալ՝ առանց Երևանի շոգից մի քանի ժամից ավել հեռանալու։
Սևանա լիճ՝ լողափ, մայրամուտ և chill երաժշտություն
Ջերմ օր՝ լողանալու, սառը կոկտեյլի ու «չշտապելու» մասին
Սևանն այն տեղն է, որտեղ «վայ, ջուրը մի քիչ սառա՞նք է» արտահայտությունն ուղղակի լուծվում է մեկ ցատկով դեպի կապույտ լիճը։ Լողափային ակումբներում առավոտը սկսվում է շեզլոնգների շարքով, հարմար բազկաթոռներով և փափուկ ավազով կամ խոտածածկ հարթակով, where literally բոլորը եկել են նույն բանին հետևելու՝ մի փոքր կտրվել քաղաքից, մաշկով զգալ լեռնային արևն ու սառը ջրի հակադրությունը։ Մի կողմից՝ լիճն է, մյուս կողմից՝ բարն ու խոհանոցը, ու այդ երկուսի միջեւ անցումը սահուն է՝ ինչպես «մի քիչ լողանք ու գանք ինչ-որ բան ուտենք» պլանը, որը սովորաբար պահպանում է ճիշտ հակառակ կարգապահությունը։
Լողափին կարող ես պատվիրել թեթև snacks՝ խորոված սիգ, fish & chips, սալաթներ, ինչպես նաև սառը պաստա կամ բանջարեղենով ափսեներ, որոնք միևնույն է վերջում կիսվում են ամբողջ սեղանի շրջապատով։ Բարը աշխատում է լիարժեք ռեժիմով՝ սառը գարեջուր, սպիտակ գինի, Aperol Spritz, frozen կոկտեյլներ և նույնիսկ առանց ալկոհոլի թարմացնող mix-եր, եթե պարզապես ուզում ես ելակով, լայմով կամ անանուխով լի լիմոնադ։ Սա այն վայրերից է, որտեղ ձեռքումդ միշտ ինչ-որ բաժակ կա, բայց իրական highlight-ը մնում է հենց լիճը՝ իր փայլող մակերեսով։
Երեկոյան, երբ արևը սկսում է իջնել, լողափային ակումբը դառնում է փոքրիկ sunset-spot․ լույսերը միանում են, երաժշտությունն ավելի մեղմ է դառնում, ու ջուրը ձեռք է բերում մուգ կապույտ երանգ։ Այդ պահին արդեն դժվար է որոշել՝ սա «լողափային օր էր», թե «շատ երկարացած ընթրիք լճի ափին»։ Հենց այստեղ է, որ հասկանում ես՝ Սևանն ընդամենը գետնի վրա մեծ ջրափոս չէ, այլ վայր, ուր կարելի է լիարժեք օր անցկացնել՝ լողանալ, հանգստանալ, ուտել, խմել և քեզ խոստանալ, որ ամռանը հաստատ կվերադառնաս հենց այստեղ։
Van Ardi Winery
Գինի, մայրամուտ և խաղողի այգիներ՝ բառացիորեն Երևանից մի քայլ այն կողմ
Van Ardi-ն այն գինեգործարաններից է, որտեղ առաջին հերթին չես հիշում «դասական tour», այլ կոնկրետ մի երեկո՝ արևը արդեն թեքված, քամին՝ խաղողի տերևների մեջ, իսկ ձեռքիդ մեջ՝ կարմիր գինու գավաթ։ Այստեղ ամեն ինչ կառուցված է այնպես, որ զգաս՝ Armenia-ի գինեգործությունը ոչ թե միայն պատմություն է, այլ կենդանի, շնչող տեղ, որտեղ խաղողի հատիկից մինչև բուտիլկա ամեն քայլը մտածված է։ Սկզբում քայլում ես այգիներով, լսում ես հողի, կլիմայի ու սորտերի մասին, հետո մտնում ես cellar, որտեղ արդեն հոտում ես փայտե տակառների խառը բույրը։
Դեգուստացիայի սեղանի վրա շարելու են մի քանի տարբեր գինիներ՝ թեթև սպիտակից մինչև ավելի խոր կարմիր blends, կողքին՝ պանիր, չիր, ընկույզ կամ փոքր plates, որոնք ոչ թե «լցնելու» են, այլ բացելու են գինու համերը։ Սա այն տեղն է, որտեղ բնական է նստել ընկերներով, համեմատել, թե որ գինին ոնց է «բացվում» երկրորդ կամ երրորդ կումից հետո, ու մի պահ մոռանալ, որ Երևանից ժամուկես առաջ դեռ փողոցային աղմուկի մեջ էիր։
Երբ արևը սկսում է նստել, Van Ardi-ն դառնում է գրեթե կին kadry՝ արևը իջնում է այգիների հետևում, քարե շինությունները ստանում են տաք ոսկեգույն երանգ, ու ամեն բաժակն արդեն ոչ թե «հաջորդը» է, այլ մի փոքր տոն, որ անցկացնում ես լռության մեջ։ Եթե ուզում ես մի երեկո, որտեղ ժամանցը բարձր երաժշտությամբ չի չափվում, այլ որակով գինով, լեռնային օդով ու լավ ընկերակցությամբ, Van Ardi-ն հենց այն վայրն է, որից հետո Armenia-ի գինին սկսում ես ընկալել շատ ավելի անձնական մակարդակով։
«Պոլոզ Մուկուչ»՝ Գյումրիի հումորն ու խաշլաման մեկ սեղանի շուրջ
Հին տավեռն՝ սև ու կարմիր տուֆով, հոմորով տերերով և շատ լուրջ ուտեստներով
Եթե երբևէ մտածել ես, թե ինչ տեսք ունի «գյումրվա իրական տավեռնը», ապա Պոլոզ Մուկուչը շատ մոտ է էդ պատկերացմանը։ Հին սև ու կարմիր տուֆով շենք, աղյուսապատ պատեր, ծանր փայտե դռներ ու ներսում՝ ժպիտով սպասարկողներ, որոնք քեզ հետ նույնքան են ծիծաղում, որքան քեզ կերակրում։ Այստեղ գալիս ես ոչ թե «մի բաժակ բան խմելու», այլ ամբողջական գյումրվա սեղանի ու հումորի փաթեթի համար, որտեղ ամեն ինչ շիտակ է՝ ինչպես բարիքը, այնպես էլ կատակները։
Սեղանի վրա արագ հայտնվում են խաշլամա, տոլմա, խորոված, սառը ու տաք սալաթներ, լավաշ, թթվասերով ու սխտորով լցոնած ափսեներ, իսկ կողքին՝ գավաթ լալ–լալ կարմիր գինի կամ գարեջուր։ Սա այն վայրն է, որտեղ «արի մի բան քիչ պատվիրենք» արտահայտությունը սովորաբար կորում է երկրորդ ափսեից հետո, որովհետև ամեն ինչն իր հերթին «վերջին անգամ փորձենք» կատեգորիայից է։ Միևնույն ժամանակ մթնոլորտը չի դառնում կապրիզային․ դա ավելի շատ նման է մեծ, աղմկոտ ընտանեկան հավաքի, որտեղ բոլորը խոսում են ավելի բարձր, քան պետք է, բայց ոչ ոք դժգոհ չէ։
Երեկոյան Պոլոզ Մուկուչը դառնում է Գյումրիի կյանքի փոքրիկ կտրույթ․ սեղանների շուրջը նստած են և տեղացիներ, և հյուրեր, հնչում են գյումրեցի պատմություններ, հումորներ, երբեմն էլ կենդանի երաժշտություն։ Եթե ուզում ես զգալ, թե ինչու են Գյումրին անվանում Armenia-ի «հոգի», սա ճիշտ մեկնարկային կետն է․ դուրս ես գալիս ռեստորանից ոչ միայն կուշտ, այլ նաև մի քիչ ավելի գյումրեցի, քան էիր ներս մտնելիս։
Դիլիջանի անտառային սրճարան/բար
Տաք լույս, փայտի հոտ և մեկ երեկո, որ անցնում է թեյից մինչև գինի
Դիլիջանում միշտ կա մի տեղ, որը քեզ թվում է, թե ստեղծվել է հենց անձրևոտ օրերի համար․ ծառերի միջից երևացող փայտե տուն, մեծ պատուհաններ, ներսում՝ ջերմ լույս և փայտե սեղաններ։ Ներս ես մտնում անտառի թաքնված անկյունի զգացողությամբ, հանում ես բաճկոնը, ու միանգամից զգում, որ այստեղ կարելի է հանգիստ նստել առանց ժամին նայելու․ սա ոչ թե «արագ սուրճի» կետ է, այլ երկար, հանգիստ երեկոյի վայր։
Մենյուն հավասարապես սատարում է և՛ թեյ խմողներին, և՛ գինու սիրահարներին․ մեծ թեյնիկներ՝ խոտաբույսերով, թարմ թխված քեյք կամ թարթ, տեղական գինի՝ փոքր plates-lerle՝ պանիր, չիր, ընկույզ, մի քիչ օլիվ, մի քիչ հումուս։ Սեղանի վրա միշտ ինչ-որ բան կա, որը կարելի է կիսել, իսկ ֆոնին հնչող մեղմ երաժշտությունը կամ ոչ մի երաժշտությունը՝ միայն խոսակցությունների աղմուկը, քեզ հանգիստ թողնում են ընտրել՝ ուզո՞ւմ ես լուռ կարդալ, թե ձգձգել զրույցը մինչև ուշ։
Երբ դրսում մթնում է, անտառի ծառերի ստվերները շարվում են պատուհանների հետևում, իսկ ներսում լույսը դառնում է ավելի տաք։ Հենց այդ պահին է, որ հասկանում ես՝ Դիլիջանը միայն ցերեկային կանաչ անտառներ ու hiking չի, այլ նաև երեկոյան վայրեր, որտեղ կարելի է պարզապես նստել, մի բաժակ գինի կամ թեյ ունենալ, ու քեզ թույլ տալ, որ ժամանակը մի փոքր դանդաղի։ Եթե ուզում ես «քաղաքից փախնել» ոչ միայն օրով, այլ նաև երեկոյան մթնոլորտով, այս անտառային սրճարան/բարը ճիշտ կանգառն է։
Ջերմուկ՝ տաք ջրեր, առողջարան և հանգիստ երեկո
Օր, երբ մարմինը տաք է, օդը՝ սառը, իսկ միտքը՝ հանգիստ
Ջերմուկում առաջին զգացողությունը հակադրությունների մասին է․ դրսում լեռնային սառնություն, ներսում՝ տաք ջրի հոտ, գոլորշի և լուռ խոսակցությունների ձայն։ Առողջարանային հյուրանոցները այստեղ միանգամից տալիս են այն մթնոլորտը, երբ հասկանում ես՝ «էս ո՛չ պարզապես երկու օր քաղաքից դուրս գալ է», այլ փոքր վերականգնում՝ տաք լողավազաններով և բուժական ջրերով։ Մի քանի քայլով անցնում ես սենյակից դեպի ավազան, ու հենց առաջին ընկղմվելուց հետո մկաններն արդեն սկսում են հիշել, թե ինչ է հանգիստը։
Տաք փակ լողավազանը, հիդրոմերսման անկյունները, երբեմն նաև բաց տեռասին տեղադրված տաք ավազանները ստեղծում են այն զգացողությունը, որ օրն ազատ է միայն մի բանից՝ շտապելուց։ Կարելի է կես օրն անցկացնել ջրի մեջ, դուրս գալ, մի բաժակ հանքային ջուր խմել, հետո նորից վերադառնալ։ Շատ հյուրանոցներ նաև առաջարկում են մերսումներ, դիմակներ, պարզ բայց հաճելի բուժարար պրոցեդուրաներ, որոնք լրացնում են ջրային մասը և օրին տալիս «սանատորային», բայց արդեն ավելի ժամանակակից շունչ։
Երեկոյան, երբ դրսում լեռների վրա մթնում է, հյուրանոցի լոբբին կամ հանգստի սրահը դառնում է ամենահարմար վայրերից մեկը՝ բազկաթոռներ, ջերմ լուսավորություն, թեյի թերմոս, գինի կամ թեթև խորտիկ։ Կարելի է խաղալ սեղանի խաղեր, նստել գրքի հետ, կամ պարզապես երկար խոսել ընկերների հետ՝ առանց երաժշտության բարձր հնչողության։ Եթե ուզում ես տեղ, որտեղ ժամանցը չափվում է ոչ թե decibel-ներով, այլ ներդաշնակ լռությամբ ու տաք ջրով, Ջերմուկի առողջարանային երեկոն հենց այն է, ինչ պետք է։
Calumet՝ փոքր սրահ, մեծ երաժշտություն
Երևանի գիշերային կյանքը՝ մեկ աղյուսապատ սրահի մեջ
Calumet-ն այնպիսի վայր է, որտեղ առաջին հայացքից զգում ես, որ սրահը փոքր է, իսկ մթնոլորտը՝ մեծ։ Աղյուսապատ պատեր, տարբեր երկրների դրոշներ, նկարներ ու մանր դետալներ, որոնք միասին ստեղծում են մի քիչ «տուն», մի քիչ «գաղտնի ակումբ» զգացողություն։ Ներս ես մտնում՝ անցնելով նեղ սանդուղքով, ու հանկարծ հայտնվում տեղում, որտեղ մարդիկ կանգնած են, նստած են, ծիծաղում, խոսում, ու դեռ մինչև երաժշտության սկիզբը պարզ է, որ այստեղ երկար ես մնալու։
Երեկոյան այստեղ գրեթե միշտ կա ինչ-որ կենդանի կատարում կամ գոնե լավ ընտրված երաժշտություն։ Հնչում են ռոք, ֆոլք, ջազ, երբեմն էլ ավելի էթնիկ ծրագրեր, որոնք սրահը լցնում են առանց «մեծ բեմի» զգացողության․ ամեն ինչ շատ մոտ է, երաժիշտները բառացիորեն ձեռքիդ երկարության վրա են։ Բարի մոտ կարելի է վերցնել գարեջուր, գինի կամ խմիչքներ, որոնք ավելի շատ «ընկերական երեկոյի» մաս են, քան առանձնահատուկ շոուի։ Սա այն տեղն է, որտեղ գալիս ես ոչ թե սելֆի անելու, այլ իրականում երեկո անցկացնելու։
Calumet-ում միշտ կա այդ զգացումը, որ սրահը մի փոքր ավելի է, քան իր չափերն են․ մարդիկ, որոնք գալիս են այստեղ, արագ սկսում են խոսել իրար հետ, սեղաններն ու աթոռները շարժվում են, նոր ընկերություններ են ձևավորվում։ Եթե ուզում ես Երևանում գտնել գիշերային վայր, որտեղ կարող ես միաժամանակ լսել լավ երաժշտություն, հանդիպել հետաքրքիր մարդկանց և քեզ զգալ ամբոխի մեջ, բայց ոչ «կորչած», այս փոքր բարը ճիշտ հասցեն է։
Dargett գարեջրատուն
Արհեստական գարեջուր, մեծ ընկերային սեղաններ և քաղաքային աղմուկի հարևանությամբ հանգիստ
Dargett-ը այն վայրը չէ, որտեղ պարզապես «գարեջուր են լցնում»․ այստեղ առաջին հայացքից զգում ես, որ գարեջուրը պատմություն ունի։ Մեծ պղնձե կամ մետաղական տանկեր, բաց խողովակներ, փայտե սեղաններ, երկար շարքերով նստարաններ՝ ամեն ինչ հուշում է, որ այստեղ ընկերներով գալն ավելի բնական է, քան միայնակ նստելը։ Ներսի մթնոլորտը կենդանի է, բայց ոչ խեղդող․ միշտ կա խոսակցության աղմուկ, բայց կարող ես միևնույն է լսել իրար։
Ամենահետաքրքիր մասն, իհարկե, գարեջուրն է․ կարող ես վերցնել փոքր գավաթների հավաքածու՝ տարբեր տեսակներ համտեսելու համար՝ բաց, մուգ, ավելի պտղային, ավելի խորը, դասական և փորձարարական։ Սա այն վայրն է, որտեղ ընկերներով սկսում ես համեմատել, թե ո՞ւմն է ավելի դառը, ո՞րը ավելի թույլ բույր ունի, ու չես նկատում ինչպես ես անցել երկրորդ կամ երրորդ շշին։ Սեղանի վրա արագ հայտնվում են նաև բուրգերներ, կարտոֆիլ, պիցցա կամ գարեջրին համապատասխան այլ ուտեստներ, որոնք ստեղծված են հենց այդ երեկոյի համար, ոչ թե «պարտադիր սնվելու»։
Երեկոյան Dargett-ում հաճախ են հավաքվում տարբեր ընկերական խմբեր՝ մի մասը եկել է երկար խոսելու, մյուսը՝ խաղեր խաղալու, երրորդը՝ պարզապես աշխատանքային օրվանից հետո մի փոքր «անջատվելու»։ Եթե ուզում ես Երևանում գտնել վայր, որտեղ գարեջուրը լուրջ է վերաբերվում ինքն իրեն, բայց մթնոլորտը մնում է թեթև և ընկերական, Dargett գարեջրատունը շատ լավ ընտրություն է։ Այստեղից դուրս ես գալիս ոչ միայն գոհ, որ լավ խմել ես, այլ նաև այն զգացողությամբ, որ քաղաքը մի քիչ ավելի ջերմ է դարձել։
Simona Home Bar
Փոքր, մութ, երաժշտական և շատ անձնական կոկտեյլ-պատմություններ
Եթե Երևանի գարեջրատները բարձր ու բաց են, ապա Simona-ն հակառակ զգացողությունն է․ այստեղ ամեն ինչ սկսվում է նեղ աստիճանավանդակից, մութ միջանցքից ու այն մտքից, որ «կարծես թե ճիշտ եմ եկել»։ Ներսում քեզ սպասում է քիչ լուսավորված, բայց ջերմ սրահ՝ փայտե սեղաններով, հին ոճի կահույքով և բարի շուրջ հավաքված մարդկանցով, ովքեր կարծես արդեն կես պահով ճանաչում են իրար։ Մթնոլորտը մի քիչ գաղտնի ակումբի, մի քիչ «սեփական հյուրասենյակի» է հիշեցնում, որտեղ ամեն ինչ արվում է ոչ թե ակումբային աղմուկի, այլ հանգիստ երեկոյի համար։
Simona-ն հատկապես ուժեղ է կոկտեյլների մեջ․ այստեղի բարմենները ոչ միայն լավ տեխնիկա ունեն, այլ նաև կարծես պատմում են պատմություն յուրաքանչյուր գավաթի մեջ։ Կարող ես խնդրել մի բան մենյուից՝ դասականների Simona-ական տարբերակներից, կամ պարզապես բացատրել՝ ինչ տրամադրություն ունես, և քեզ համար կպատրաստեն ինչ-որ անհատական բան։ Կոկտեյլները հաճախ փոքր են, բայց բարձր կոնցենտրացիայով՝ շատ համ, լավ հավասարակշռություն, և այն զգացողությունը, որ «արագ խմելու» մասին այստեղ խոսք չկա։
Երեկոյան Simona-ն լցվում է դիզայներներով, երաժիշտներով, տարբեր ստեղծագործական մարդկանցով և պարզապես քաղաքի բնակիչներով, ովքեր սիրում են լավ երաժշտություն և հետաքրքիր խմիչք։ Վինիլային երաժշտություն, հանգիստ, բայց խոր ընտրված սեթեր, երբեմն փոքրիկ «dance moment»-ներ՝ առանց երբևէ վերածվելու մեծ ակումբի։ Եթե Երևանում ուզում ես գտնել վայր, որտեղ երեկոն ավելի շատ պատմություն է, քան պարզապես «գնացինք խմելու», Simona Home Bar-ը հենց այդ փոքր, բայց ուժեղ կետերից է քարտեզի վրա։
Stop Club
Փոքր ռոք ակումբ, որտեղ Երևանը հնչում է բարձր ու կենդանի
Stop Club-ը այն վայրերից է, որ եթե փնտրում ես «կոկտեյլ-բար, հանգիստ խոսենք» մթնոլորտ, պետք է ուղիղ հակառակ կողմը գնաս։ Այստեղ ամեն ինչ ռոքի, live երաժշտության և քրտնած բեմի շուրջ է կառուցված․ փոքր սրահ, բեմ, լուսավորություն, բարձր խոսացող crowd և այն զգացողությունը, որ ներս մտնելիս մի քիչ ավելի երիտասարդ ես դառնում։ Չկան ճոխ ինտերիերներ կամ բարդ դիզայն․ ամեն ինչ պարզ է, մի փոքր կոպիտ, բայց շատ ազնիվ։
Stop Club-ում գրաֆիկը գրեթե միշտ լցված է․ տեղական խմբեր, tribute երեկոներ, երբեմն ջազի կամ blues-ի մոտ vibes, բայց ընդհանուր տրամադրությունը մնում է rock/pub միջակայքում։ Այստեղ գարեջուրը հիմնականում մնում է գարեջուր, ոչ թե art project, իսկ հիմնական էրեկցիան բեմի վրա է, ոչ թե պաստառների։ Հաճախ կարող ես հայտնվել երեկոյի մեջ, որտեղ նույն սեղանի շուրջ նստած են երաժիշտներ, longtime regular-ներ և պարզապես պատահական զբոսաշրջիկներ, որոնք ուրախ են, որ սխալ դուռը գտել են։
Եթե ուզում ես զգալ, թե ինչպիսի է եղել Երևանի գիշերային կյանքը մինչև Instagram stories-ի ու fancy կոկտեյլների դարաշրջանը, Stop Club-ը հենց այդ հին դպրոցի շարունակությունն է։ Այստեղ գալիս են չսպիտակեցված ռոք սիրողներ, ուսանողներ, երաժիշտներ, մարդիկ, ովքեր ուզում են պարզապես բարձր երաժշտություն, բեմի էներգիա և մի քիչ բարի around socializing։ Լավ օրն ընտրելու համար արժե նայել, թե ինչ live է ծրագրում հենց էդ երեկո։
Garage Club (Գյումրի)
Գյումրիի գիշերային կյանքի սիրտը՝ փոքր բեմ, մեծ էներգիա
Եթե ուզում ես հասկանալ, թե ինչ է նշանակում Գյումրիի գիշերային կյանք, շատ հնարավոր է, որ պատասխանն սկսվի Garage Club-ից։ Փոքր, մի քիչ կոպիտ, բայց շատ անկեղծ ակումբ է, որտեղ ամեն ինչ կենտրոնացած է բեմի, երաժշտության և քաղաքի մարդկանց վրա։ Ցերեկային Գյումրին հին քարաշեն շենքեր է, քանդակներ ու հումոր, իսկ երեկոյան նույն մարդիկ տեղափոխվում են այստեղ՝ կանգնել կամ նստել բեմի դիմաց ու հերթական live-ը լսելու։
Garage Club-ում հաճախ են անցկացնում կոնցերտներ՝ տեղական ռոք խմբերից մինչև ավելի փափուկ live, cover band-եր կամ նույնիսկ հյուր երաժիշտներ Հայաստանի մյուս քաղաքներից և արտերկրից։ Խմիչքները պարզ են, առանց ավելորդ թատերականացման․ գարեջուր, մի քանի cocktail, մի քիչ snack, բայց հիմնական reason-ը, որ մարդիկ գալիս են այստեղ, միշտ մնում է նույնը՝ երաժշտություն և crowd։ Հենց այդ համադրությունն է ստիպում, որ երեկոն ինչ-որ պահից դառնա ընդհանուր կապարիկ, ոչ թե պարզապես «գնացինք մի տեղ նստելու»։
Գյումրիի համար Garage Club-ը մի տեսակ հավասար մակարդակի վայր է․ այստեղ կարող են նույն երեկոյին լինել ուսանողներ, արվեստագետներ, ծրագրավորողներ, শহքի հին բոհեմից մարդիկ ևԳյումրի եկած հյուրեր։ Եթե Երևանից ես եկել և ուզում ես զգալ քաղաքի այլ ռիթմը, այստեղի երեկոն շատ արագ ցույց կտա՝ ինչով է Գյումրին տարբերվում․ մի քիչ ավելի սարկաստիկ, մի քիչ ավելի անկաշկանդ, մի քիչ ավելի «մենք մերն ենք» մթնոլորտով։
Kami Music Club
Երեկոներ լայվ երաժշտությամբ՝ «Մոսկվա» կինոթատրոնի հետևում
Kami Music Club-ը Երևանում այն վայրերից է, որտեղ «գնացինք երաժշտություն լսելու» արտահայտությունը բառացի իմաստ է ստանում։ Քաղաքի ամենակենտրոնական հատվածում, Կինո «Մոսկվա»-ի հետևում, փոքրիկ մուտքից իջնում ես ներքև և հայտնվում ես սրահում, որտեղ բեմը, լույսերը և live ելույթները երեկոյի հիմնական առանցքն են։ Ներսի միջավայրը միաժամանակ ակումբային և բավականին ջերմ է, այնպես որ կարող ես և՛ նստել սեղանի շուրջ, և՛ մոտենալ բեմին, եթե ուզում ես ավելի շատ զգալ ձայնի էներգիան։
Kami-ի ծրագիրը հաճախ է փոխվում․ տարբեր խմբեր, վոկալիստներ, cover նախագծեր և թեմատիկ երեկոներ են լինում, երբեմն նաև DJ-ներով ձեռքբերված «հետկոնցերտային» տրամադրություն։ Բարն այստեղ ընդամենը ֆոն չէ․ կոկտեյլները, գինին կամ պարզ գարեջուրը դառնում են երեկոյի մասնակից, հատկապես երբ նստում ես հենց բարի մոտ և հետևում, թե ինչպես են պատրաստվում խմիչքներն։ Եթե ուզում ես մի տեղ, որտեղ երաժշտությունը նույնքան կարևոր է, որքան ընկերությունը, Kami-ն շատ լավ տարբերակ է։
Kami Music Club-ը հատկապես հարմար է, եթե ուզում ես ավարտել օրը կենտրոնում՝ առանց շատ երկար տեղաշարժերի։ Մի քանի քայլ Կասկադից, Աբովյանից ու Հանրապետության հրապարակից, բայց ներքև իջնելուց հետո քաղաքի աղմուկը մնում է դրսում։ Այստեղ հեշտ է ժամեր անցկացնել՝ սկսելով նստած սեղանի շուրջ և ավարտելով բեմի դիմաց, live երգին կամ սաքսոֆոնին փոխելով օրվա տրամադրությունը։
Diamond Restaurant
Հանրապետության հրապարակը՝ հենց քո սեղանի տակ
Diamond Restaurant-ը Երևանի այն վայրերից է, որտեղ երբեմն ավելի շատ գալիս են տեսարանի, քան միայն ուտելիքի համար։ Ռեստորանը գտնվում է Հանրապետության հրապարակից մի քայլ հեռավորության վրա՝ Պավստոս Բուզանդի վրա, մի քանի հարկ բարձր, այնպես որ տեռասայից բացվում է հրապարակը ամբողջ չափով՝ շենքերով, մարդկանց հոսքով և երեկոյան լուսավորությամբ։
Սեղաններին կարող ես պատվիրել և՛ ավելի դասական հայկական ուտեստներ, և՛ ավելի «քաղաքային ռեստորանային» ճաշացանկ՝ սալաթներ, տաք ուտեստներ, գինի և кокտեյլներ։ Բայց Diamond-ի իրական highlight-ը հենց դուրսը բացվող պատկերը չէ՝ լուսավորված ժամացույցը, ֆոնդանի լույսերը, երբեմն նաև երգող շուշառների ջուրը, եթե ճիշտ ժամին ես բռնում հրապարակը։ Սա այն վայրերից է, որտեղ հյուրին կարելի է տարել «քաղաքը վերևից ցույց տալու» համար։
Ամենահարմարն է գալ երեկոյան՝ երբ օդը մի քիչ սառել է, լույսերը վառվել են, իսկ հրապարակը դեռ չի դատարկվել։ Եթե ուզում ես զգալ, թե ինչ է նշանակում Երևանի կենտրոնը՝ առանց հենց հրապարակում կանգնելու, Diamond Restaurant-ի տեռասան լավ դիտակետ է․ նստում ես, պատվիրում ինչ-որ բան և ուղղակի նայում, թե ինչպես է քաղաքը շարժվում քո տակ։
Ծիրանի garden-ռեստորան
Քաղաքից դուրս՝ ձիրանի ծառերի տակ մեծ հայկական սեղան
Ծիրանի garden-ռեստորանը Երևանից մի քանի կիլոմետր հեռու, Արինջում է՝ Մարշալ Բաբաջանյան 3/1 հասցեում։ Սա մեծ այգի-համալիր է՝ շուրջ 4 հեկտար տարածքով, որտեղ հիմնական «սրահը» հենց ձիրանի ծառերով լի պարտեզն է, լճակներով, արահետներով և փայտե տաղավարներով։
Այստեղ կան տասնյակ բացօթյա տաղավարներ և մի քանի փակ սրահներ, այնպես որ Ծիրանին ավելի շատ հիշեցնում է ընտանեկան հանգստյանօրյա զբոսանքի վայր, քան դասական քաղաքային ռեստորան։ Հաճախ այստեղ են կազմակերպվում մեծ խնջույքներ, հարսանիքներ, տարեդարձեր, բայց նաև կարելի է պարզապես՛ գալ ընկերներով կամ ընտանիքով հանգիստ ճաշելու։
Խոհանոցը լիովին հայկական է․ քաբաբներ ու խորովածներ, տապակած բանջարեղեն, սեզոնային աղցաններ, թթուներ, թարմ լավաշ և ավանդական աղանդերներ։ Հաճախ հյուրերը նշում են հատկապես այգու մթնոլորտը և մեծ, սեղանով հավաքվելու հնարավորությունը, բայց կարևոր է հիշել, որ շատ լեցուն օրերին սպասարկումը կարող է դանդաղել։
Dolmama – Armenia's Restaurant
Փոքր ռեստորան, որտեղ հայկական խոհանոցը պատմություն է դարձել
Dolmama-ն Երևանի ամենահայտնի հայկական ռեստորաններից է, որը տարիներ շարունակ ներկայացնում է հայկական խոհանոցը՝ ավելի ինտիմ, գրեթե տնական, բայց միևնույն ժամանակ ռեստորանային ձևով։ Փոքր սրահները, նկարներով պատերը և հին կահույքի տարրերը ստեղծում են տպավորություն, որ եկել ես հյուր առանձնատուն, ոչ թե մեծ հանդիսությունների սրահ։
Ինչպես անունը հուշում է, մենյուի կենտրոնում տարբեր տեսակի դոլմաներն են, բայց այստեղ կարող ես փորձել նաև մյուս դասական ուտեստները՝ նորացված մատուցմամբ․ թարմացված շեշտադրումներ, գեղեցիկ մատուցում և ավելի թեթև մոտեցում դասական ծանր կերակրատեսակներին։ Ձեռքով արած լավաշը, ընտրված գինիները և փոքր չափի, բայց լավ մտածված ափսեները այստեղի փորձի կարևոր մասը են։
Dolmama-ն սիրված վայր է ինչպես տեղացիների, այնպես էլ զբոսաշրջիկների մոտ, և հաճախ է լցված նախապես ամրագրված սեղաններով, հատկապես երեկոյան ժամերին։ Եթե ուզում ես մեկ վայր, որտեղ կարելի է համադրել «հայկական խոհանոց» արտահայտությունը և քաղաքային, փոքր, գրեթե տնային միջավայրը, այս ռեստորանը շատ հարմար ընտրություն է։
Yasaman Sevan’s Restaurant
Սևանա լիճ, թարմ ձուկ և հանգիստ, մինիմալիստիկ ռեստորան
Yasaman Sevan ռեստորանը գտնվում է Ծովագյուղում՝ հենց Սևանի ափին, այնպես որ ռեստորանի գլխավոր «դեկորը» հենց լիճն է։ Ներսի մեծ պատուհանները և բաց տեռասան թույլ են տալիս նստել ու ընդհանրապես չմոռանալ, թե որտեղ ես՝ ջուրը, լեռները և լույսի փոփոխությունը ամբողջ ժամանակ մնալու են ֆոնին։
Խոհանոցը կառուցված է լճի շուրջ․ մենյուի ամենահիշվող ուտեստները տարբեր ձևով պատրաստված Սևանի ձկներն են՝ խորոված, թխված, թեթև սոուսներով կամ պարզապես շատ պարզ, բայց բարձր որակի բաղադրիչներով։ Դրան ավելանում են հայկական և միջերկրածովյան ոճի նախուտեստներ, թարմ խոտաբույսեր, սեզոնային բանջարեղեն և գինի, որը լավ գնում է ձկնով ուտեստների հետ։
Yasaman Sevan-ը ավելի շատ «օրվա getaway» է, քան պարզապես ռեստորան․ այստեղ հաճախ են գալիս քաղաքից դուրս գալու, լճի ափին քայլելու, հետո նստելու ու հանգիստ ճաշելու համար։ Ավելի լավ է գալ ոչ ամենաբեռնված ժամերին, որ լճի լռությունն ու ռեստորանի հանգիստ մթնոլորտը լիովին զգացվեն։
Sherep Restaurant
Մեծ բաց խոհանոց, ժամանակակից հայկական ուտեստներ և Հանրապետության հրապարակի հարևանություն
Sherep ռեստորանը գտնվում է Ամիրյան փողոցում, Հանրապետության հրապարակից մի քանի քայլ հեռու և հաճախ հենց այստեղ են բերում հյուրերին, երբ ուզում են ցույց տալ ժամանակակից, բայց հասանելի Երևանի ռեստորանային կյանքը։ Սրահը մեծ է, բարձր առաստաղով, մեծ պատուհաններով և կենդանի մթնոլորտով, այնպես որ հաճախ վերմիշտ լեցուն է թե՛ տեղացիներով, թե՛ զբոսաշրջիկներով։
Sherep-ի ամենահիշվող մասը բաց խոհանոցն է․ կարող ես տեսնել, թե ինչպես են պատրաստվում ուտեստները՝ կրակի վրա, թոնրի մեջ կամ մեծ թավաների վրա։ Մենյուն համադրում է հայկական, հարավկովկասյան և միջերկրածովյան մոտեցումները՝ սկսած փափուկ խորովածներից և ջերմ ապուրներից մինչև ավելի ժամանակակից սալաթներ և փոքր mezze-անման բաժիններ։
Սա այն վայրերից է, որտեղ հեշտ է կազմակերպել և մեծ խմբով ընթրիք, և երկու հոգով ավելի հանգիստ ընթրիք․ մթնոլորտը միշտ աշխույժ է, բայց overly պաշտոնական չի դառնում։ Եթե ուզում ես Երևանում մեկ ռեստորան, որտեղ «շատ բոլորի սիրելի» տարբերակ կլինի տարբեր ճաշակների համար, Sherep-ը շատ ապահով ընտրություն է։