Ծաղկաձորը այն տեղն է, որտեղ «մի անգամ ճոպանուղիով կբարձրանանք ու կվերադառնանք» արտահայտությունը գրեթե երբեք չի աշխատում։ Ձմռանը քաղաքը վերածվում է կոմպակտ լեռնադահուկային հանգստավայրի՝ փափուկ ձյուն, երկար վազորդեր և ճոպանուղի, որը քեզ բարձրացնում է հարթակից վեր, բացելով լայն պանորամասներ շրջակա լեռների վրա։ Նույնիսկ եթե երբեք չես սահել, պարզապես նստել ճոպանուղու նստարանին և դիտել, թե ինչպես է քաղաքը կամաց վերածվում փոքր կետերի, արդեն բավական է, որ զգաս․ սա սովորական օր չէ, այլ փոքր լեռնային արկած։ Ովքեր դահուկ կամ սնայբորդ են սիրում, Ծաղկաձորը դառնում է խաղադաշտ․ տեղում կարող ես վարձել սարքավորումները, բարձրանալ վերև և հետո այլևս ժամերին չնայել։ Կան և՛ մեղմ վազորդեր երեխաների ու սկսնակների համար, և՛ ավելի սուր թեքություններ փորձառուների համար։ Վազքի միջև մտնում ես փոքրիկ սրճարան՝ տաք շոկոլադի կամ mulled wine‑ի համար, տաքացնում ձեռքերդ ու կրկին դուրս գալիս ձյան վրա․ «մի անգամ կսահենք»‑ը շատ արագ վերածվում է ամբողջ օր տևող ձմեռային ծրագրի։ Ամռանը նույն ճոպանուղին քեզ տանում է կանաչ բլուրների ու անտառների վրայով․ մաքուր լեռնային օդ, լռություն և հեռվում բացվող լեռնաշղթա։ Վերին կայանում կարող ես քայլել գագաթի եզրով, լուսանկարել տեսարանները, անել փոքրիկ պիկնիկ կամ պարզապես նստել և հետևել, թե ինչպես է լույսը փոխվում լանջերի վրա։ Երբ երեկոյան վերադարձող ճոպանուղու վագոնում նստած ես, զգում ես, որ հասցրել ես և՛ սահել, և՛ քայլել, և՛ պարզապես հանգստանալ՝ առանց Երևանից շատ հեռանալու։