Գյումրի գնալ ու Պոլոզ Մուկուչ չայցելել՝ մոտավորապես նույնն է, ինչ Փարիզ գնալ ու Էյֆելյան աշտարակը բաց թողնելը։ Ոչ թե Գյումրիի լավագույն ռեստորանն է, այլ Գյումրիի բնավորության մի մաս, վայր, որտեղ քաղաքի հումորը, հյուրընկալությունն ու ուտելիքի հանդեպ լուրջ վերաբերմունքը մի տեղ են հավաքվել։ Ռեստորանն ինքնին Գյումրու հին քաղաքի սրտում է՝ սև տուֆ քարե շենք, փայտե լուսամուտներ, ներսում՝ երկար սեղաններ, ուժեղ լույս ու մթնոլորտ, որ ավելի շատ ընտանեկան հարսանիք է հիշեցնում, քան ֆորմալ ռեստորան։ Մենյուի կենտրոնում խաշն է ու խաշլաման՝ Գյումրիի գաստրոնոմիկ հպարտությունը։ Խաշը՝ ավանդական, ծանր, հոտավետ, մատուցվում է ռուշ հացով, սխտորով ու չոր գինիով, կամ ավելի ճիշտ՝ կոնյակով, ինչպես Գյումրիում վայել է։ Խաշլաման՝ փափուկ, հյութալի, բանջարեղենի հետ եփած, այն ուտեստն է, որի համար նստում ես ու հասկանում, թե ինչու են ասում՝ «Գյումրու ձեռքը ուրիշ բան է»։ Բայց Պոլոզ Մուկուչը ոչ միայն ուտելիք է, այլ ամբողջ performance․ մատուցողները կատակում են, հյուրերն արձագանքում են, ու հաճախ երեկոն վերածվում է ինքնաբուխ ճաշկերույթի՝ անծանոթ մարդկանց հետ մեկ սեղանի շուրջ, ովքեր կես ժամ հետո արդեն ծանոթ են թվում։ Սա Գյումրու հյուրընկալության կենտրոնացված ձևն է, ու հենց դրա համար մարդիկ հատուկ Երևանից գալիս են այստեղ։