Սևանա լիճը Հայաստանի այն վայրերից է, որտեղ ժամանակը սկսում է ուրիշ կերպ անցնել։ Ափ հասնելուն պես օդն արդեն այլ է՝ ավելի թեթև, ավելի մաքուր, ձայնը ջրի ալիքների, իսկ հեռվում՝ Սևանավանքը, որ կանգնած է թերակղզու վրա կարծես ամբողջ լճի վրա հսկի։ Ամռանը Սևանի ափը կյանքով է լցվում. մարդիկ լողում են, պառկում ժայռերին ու ավազի վրա, ֆրիսբի են խաղում կամ պարզապես նստած ջրին նայում՝ առանց ոչ մի ծրագրի։ Ափամերձ սրճարաններն ու բարերն աշխատում են ամբողջ ձմռան ու ամռան ընթացքում, ջրի եզրին քեզ առաջարկելով սառը գարեջուր, թան, թարմ ձուկ՝ ուղղակի բացօթյա կրակի վրա, կամ պարզ chill playlist, որ հնչում է lazy afternoon‑ի ճիշտ soundtrack‑ի պես։ Բայց Սևանի լավագույն պահը մայրամուտն է։ Երբ արևը սկսում է իջնել հարավ‑արևմտյան կողմից, ջուրը նախ ոսկեգույն, հետո մոխրագույն‑կապույտ է դառնում, ու թվում է, թե ամբողջ լիճը մի պահ կանգ է առնում։ Ափամերձ սրճարաններից մեկի տախտամածին նստած, բաժակ գինիով կամ սուրճով ձեռքիդ, chill երաժշտությամբ ֆոնին, մայրամուտ Սևանի վրա դառնում է Հայաստանի ամենահուզիչ «ոչինչ չանելու» պահերից մեկը։ Ճանապարհին կամ ճանապարհ դուրս գալուց առաջ Սևանավանք մի բաց թողնես. Ժ. դ. կառույցների ծածկոցից վեր նայեցած լճի լայն տեսարանը, ու մի փոքր հնագույն քարե եկեղեցու ու կապույտ ջրի այդ կոնտրաստը Հայաստանի ամենաճանաչելի կադրերից է, ու ճիշտ հասկանում ես ինչու։