Կարմիր ժայռերով փակված կիրճի խորքում

Նորավանքը թաքնված է Ամանղու կիրճի խորքում՝ բարձր, կարմիր ժայռապատ պատերի միջև, այնպես, որ առաջին հայացքից վանքը կարծես «կպած» լինի ժայռին։ Երբ մեքենայով մտնում ես կիրճ, ճանապարհը միանգամից նեղանում է, և վերջում հարթակի վրա հանկարծ երևում է վանական համալիրը։

Վանքի պատմական միջուկը 13-րդ դարի է․ այստեղ են կառուցվել Սուրբ Կարապետ գլխավոր եկեղեցին, երկհարկանի Սուրբ Աստվածածին (Աստվածածին) եկեղեցին իր նեղ աստիճանով, և մի շարք սրահներ ու մատուռներ, որոնք կապված են Օրբելյան իշխանների գործունեության հետ։

Օրբելյանների դամբարան և երկհարկանի եկեղեցի

Սուրբ Աստվածածին փոքր եկեղեցին, որի ստորին հատակագիծը դամբարան է, իսկ վերինը՝ փոքր աղոթասրահ, Նորավանքի ամենահիշվող կառուցվածքներից է։ Դեպի վերևոր հարկը բարձրացող նեղ, բաց աստիճանը մի կողմից լուսանկարի սիրած կադր է, բայց նաև հիշեցնում է միջնադարյան հայկական ճարտարապետության «խաղը» form-ի ու սիմվոլիկայի միջև։

Օրբելյանների տապանաքարերը, խաչքարներն ու պատերի արձանագրությունները պատմում են, թե ինչպես է այս վանքը եղել ոչ միայն հոգևոր, այլև քաղաքական կարևոր կենտրոն հարավում։

Ճարտարապետական միջավայր

Նորավանքը գրեթե ամբողջությամբ շրջապատված է ժայռերով, ինչի շնորհիվ այստեղի լույսն ու գույները միշտ մի քիչ թատրոն են հիշեցնում․ վաղ առավոտյան Նորավանքն ավելի մուգ է ու խաղաղ, իսկ մայրամուտին կարմիր ժայռերը սկսում են վառվել և ամբողջ համալիրը դառնում է ոսկեգույն։

Այսօր

Նորավանքը այսօր Հայաստանի ամենահաճախ այցելվող վանքերից է․ այն սովորաբար մտնում է Գառնի–Գեղարդ կամ հարավային տուրերի մեջ և հիանալի կանգառ է Սյունիք կամ Արցախ տանող ճանապարհին։